Gabinet Terapii
Poznawczo-Behawioralnej
jak pomagam
metoda
Terapia poznawczo-behawioralna (TPB, ang CBT – cognitive-behavioural therapy), jest metodą psychoterapii, której skuteczność jest bezustannie weryfikowana badaniami naukowymi. Dzięki temu jest to jedyna psychoterapia tak dobrze zbadana, a tym samym jedyna o tak dobrze potwierdzonej skuteczności. Powstała na bazie nauk o fizjologii, neurofizjologii, psychiatrii, psychopatologii, etologii i behawioryzmie. Łączy wiedzę z tych dziedzin i wykorzystuje ją aby poprawić jakość życia osób cierpiących z powodu rożnych dolegliwości psychicznych. Ta forma psychoterapii często jest stosowana zamiast farmakoterapii, czasem równolegle z nią, a czasem jako sposób na zapobieganie kolejnym nawrotom chorób.
w czym pomagam
  • depresje,
  • nerwice ,
  • PTSD (zespół stresu pourazowego),
  • fobie, lęki
  • napady paniki,
  • zaburzenia osobowości,
  • zaburzenia snu,
  • zaburzenia jedzenia,
  • trudności życiowe
  • uzależnienia,
  • wydarzenia traumatyczne,


Terapię tę można też stosować w celu lepszego rozumienia siebie i lepszego wykorzystania swojego potencjału.
komu pomagam
Osobom dorosłym, młodzieży i dzieciom, które chcą:

uporać się z:
  • lękiem
  • depresją
  • kryzysem osobistym lub zawodowym
  • trudnymi wspomnieniami (choroba , wypadek, śmierć bliskiej osoby, wykorzystanie seksualne)
  • natrętnymi myślami lub przymusowymi czynnościami
  • złością
  • zamartwianiem się, nadmiernym zestresowaniem i obawą o przyszłość
  • trudnościami w spaniu (problemy z zasypianiem, koszmary, wczesne wybudzanie)
  • problemami z jedzeniem (przejadanie się, uporczywe próby schudnięcia)
  • trudnościami w relacjach (dzieckiem, partnerem, współmałżonkiem, rodzicem, przyjaciółmi, szefem)
  • uporczywym uczuciem przygnębienia, zmęczenia, utraty sensu życia, osamotnienia
nauczyć się:
  • radzić sobie ze stresem lub lękiem
  • podejmować trafne decyzje
  • lepiej radzić sobie w rolach życiowych (rodzica, pracownika, szefa),
lub:
  • poprawić jakość swojego życia,
  • odnaleźć jego sens i cel,
  • coś w nim zmienić,
  • zacząć coś od nowa,
  • coś zakończyć,
  • poczuć się lepiej sam ze sobą,
  • zrozumieć lub zmienić swoje myśli, uczucia lub zachowania,
  • rozwinąć się.
zasada działania
CBT wykorzystuje to, że nasze myśli, emocje i zachowania są od siebie zależne i wzajemnie na siebie oddziałują. Wpływając na nasze myśli – zmieniamy swoje emocje i zachowania, wpływając na zachowania – zmieniamy myśli i emocje. Możemy je obserwować w rożnych sytuacjach sprawdzając jak myśli emocje i zachowania zależą o siebie. Dzięki temu stajemy się bardziej świadomi siebie, swoich przekonań, potrzeb i schematów działania. Możemy wówczas odkrywać skąd się one biorą, albo wprowadzać zmiany w myśleniu i zachowaniach sprawdzając w bezpieczny sposób różne rozwiązania. Dzięki temu mamy szansę znaleźć nowe wyjścia w trudnych sytuacjach i własne sposoby radzenia sobie z nimi.

W czasie terapii pacjent i terapeuta współpracują ze sobą, wspólnie ustalają cele i obserwują postępy. W prawdzie to terapeuta ma wiedzę o zaburzeniu i technikach jego leczenia, ale to pacjent zna siebie i swoje potrzeby najlepiej. To pacjent wie dokąd chciałby pójść, a terapeuta potrafi pokazać jakimi drogami można tam dojść.

W terapii CBT terapeuta jest trenerem i i powiernikiem. Pomaga pacjentowi odnaleźć nowe sposoby radzenia sobie i wspiera go przy wprowadzaniu zmian. Terapeuta i pacjent zajmują się bieżącymi trudnościami. Problemów nie szuka się na siłę. Wcześniejsze przeżycia i doświadczenia są ważne, o ile mają wpływ na przekonania, odczucia i działania pacjenta w obecnej sytuacji. Ważne jest zrozumienie co teraz kieruje pacjentem i jak radzi sobie on w obecnej sytuacji.

Zaangażowanie pacjenta ma istotny wpływ na skuteczność terapii. Bardzo ważna jest praca osobista pomiędzy sesjami. Umożliwia ona sprawdzenie spostrzeżeń poczynionych na spotkaniach. To dzięki niej pacjent lepiej poznaje siebie i ma możliwość sprawdzenia czy nowo odkryte sposoby funkcjonowania mają szansę zadziałać w rzeczywistości.
jak wygląda terapia
Sesja w terapii poznawczo-behawioralnej trwa ok 50 min. W zależności od rodzaju zaburzenia zdarza się konieczność wydłużenia czasu trwania niektórych sesji. Ustala się to indywidualnie z pacjentem. Spotkania odbywają się zwykle raz w tygodniu. W szczególnych wypadkach możliwe jest wyznaczenie dodatkowego terminu. Jeśli obowiązki pacjenta lub kwestie materialne nie pozwalają na cotygodniowe sesje, spotkania mogą odbywać się rzadziej np. raz na dwa tygodnie. 

Terapia odbywa się według z góry ustalonego planu. Na początku pacjent z terapeutą ustalają cele, które pacjent chciałby osiągnąć i w zależności od problemu umawiają się na konkretną liczbę spotkań. Następne spotkania toczą się wokół początkowych ustaleń. I tak np. w depresji może to być 15 spotkań, w PTSD 12, w natręctwach 16 itd. Każdy pacjent jest inny, dlatego liczba ta może być inna dla różnych pacjentów, zawsze jednak konkretnie określona.

Pod koniec cyklu spotkań następuje dokładne omówienie efektów i osiągniętych celów. Wówczas w zależności od potrzeb i problemów z którymi pacjent przychodzi na terapię istnieje możliwość przedłużenia terapii i osiągania kolejnych, na nowo określonych celów.

Na pierwszym spotkaniu terapeuta stara się dowiedzieć, jak najwięcej o przyczynie zgłoszenia się na terapię. Zadaje pytania dotyczące życia i funkcjonowania osoby zgłaszającej się. Warto spytać terapeutę o powód zadawania konkretnych pytań, jeśli wydaje się nam to niezrozumiale. Terapeuta powinien wytłumaczyć powód swojej dociekliwości. Warto również poinformować go, gdy zadawane pytania powodują nasz dyskomfort. Dzięki wywiadowi terapeuta dowie się, jakiej pomocy pacjent oczekuje, czy potrafi sprostać jego oczekiwaniom, czy może wskazane są jakieś inne działania. Terapia CBT nie koncentruje się na doświadczeniach z dzieciństwa (chyba, że jest to problem, z którym zgłasza się pacjent), opiera się raczej na teraźniejszości. Możliwe jest natomiast, że dla lepszego zrozumienia terapeuta zada pytania dotyczące przeszłości. 

  Pierwsze spotkanie to też czas dla pacjenta, by zobaczyć, czy chce pracować z tym konkretnym terapeutą, czy dobrze czuje się w jego obecności i czy wzbudza on jego zaufanie. W razie wątpliwości jest to też dobry czas, by zapytać terapeutę o jego kompetencje.

  Na drugim spotkaniu zwyczajowo ustala się cele terapii i kończy wywiad rozpoczęty na pierwszym spotkaniu. Następnie terapeuta opowiada o modelu terapii i sposobie pracy i określa ilość spotkań.

Kolejne sesje przebiegają według ustalonego na początku planu. Jeśli zmiana, której pacjent oczekuje zajdzie wcześniej, możliwe jest wcześniejsze zakończenie terapii. Ważne, by nie kończyć terapii zbyt wcześnie i poinformować terapeutę jeśli poczuje się, że zostało już zrobione wszystko. Podobnie, gdy pacjent poczuje, ze nie chce już w terapii uczestniczyć, warto by nie kończył terapii samowolnie i porozmawiał o tym z terapeutą. Pozwoli to terapeucie wyjaśnić dlaczego terapia nadal trwa, lub zgodzić się z pacjentem i zakończyć spotkania. Jeśli powodem jest osoba terapeuty, warto poszukać innego specjalisty. Ważne jest ostatnie spotkanie na podsumowanie dotychczasowych sukcesów, omówienie planu na przyszłość i uzyskanie ważnych informacji zwrotnych przez obie strony.

Czasem zamiast terapii stosuje się formę konsultacji: jest to kilka spotkań, które mają pomóc poradzić sobie z jakimś bieżącym problemem. Ta forma jest zalecana dla osób, które dobrze funkcjonują, ale znalazły się w jakiejś trudnej sytuacji życiowej. Nie ma wtedy konieczności prowadzenia całej terapii. Często wystarczy omówienie danej sytuacji i znalezienie rozwiązań, czy lepsze rozumienie tego, co się aktualnie dzieje. 

Na każdym etapie pracy terapeuta powinien informować pacjenta o tym, co i dlaczego dzieje się na sesjach oraz odpowiadać na wszystkie pytania pacjenta. W terapii CBT możliwe jest kontaktowanie się między sesjami telefonicznie czy mailowo. Zaleca się jednak używanie tej formy kontaktu tylko w ważnych sytuacjach. Możliwe są również sesje poza gabinetem terapeuty np. w domu pacjenta, stosuje się je jednak tylko w szczególnych sytuacjach. 

Między sesjami pacjent otrzymuje zadania do przemyślenia, zaobserwowania czy wykonania. Są one szczegółowo planowane i wcześniej omawiane z pacjentem tak, aby dostosować ich np. trudność do możliwości pacjenta i etapu terapii. Dzięki temu możliwe jest sprawdzanie i wprowadzanie w życie zmian omawianych na spotkaniach. 
zasady uczestnictwa
Podejmując terapię pacjent zobowiązuje się regularnie uczęszczać na spotkania oraz wykonywać pomiędzy sesjami zadania osobiste, do których się zobowiąże na spotkaniu.

W przypadku spóźnienia, czas sesji ulega skróceniu.

Sesja trwa 50 min. W indywidualnych, specyficznych przypadkach czas trwania sesji może w porozumieniu z pacjentem zostać wydłużony po uprzednim powiadomieniu przez terapeutę.

Opłata za sesję uiszczana jest każdorazowo po jej zakończeniu.

Liczbę oraz harmonogram spotkań ustala terapeuta w porozumieniu z pacjentem.

Odwołanie spotkania przez Pacjenta może nastąpić SMS’em lub telefonicznie do 24 godzin przed terminem spotkania terapeutycznego.

W przypadku braku powiadomienia o konieczności odwołania spotkania, lub zbyt późnego powiadomienia, Pacjent zobowiązany jest do pokrycia 100% opłaty za umówioną sesję, pomimo braku jej realizacji.
wybór terapeuty
Wybór terapeuty jest bardzo ważny. Powinna to być osoba godna zaufania i kompetentna. Niestety, nadal nie przyjęto ustawy o zawodzie psychoterapeuty. Oznacza to, że praktycznie każdy może używać tytułu „psychoterapeuta”. Tym samym pacjent narażony jest na ryzyko skorzystania z porady osoby zupełnie nie przygotowanej. Ustawa taka jest w przygotowaniu, więc można wspierając się jej projektem, sprawdzić kompetencje terapeuty.

wykształcenie terapeuty
Zwyczajowo psychoterapeutą jest osoba z tytułem magistra, doktora czy profesora psychologii albo z tytułem lekarza medycyny, najczęściej w trakcie specjalizacji z psychiatrii lub specjalisty psychiatry. Obecnie dopuszcza się, by terapeuta miał ukończone inne studia wyższe z dziedzin pokrewnych np. socjologii czy pedagogiki - choć to może ulec zmianie. Nie dopuszczalne jest, by nie miał ukończonych żadnych studiów wyższych. 

Pacjent ma prawo prosić terapeutę o okazanie dyplomu. Osoby pracujące w przychodniach, instytucjach przeszły pozytywnie proces rekrutacji, więc mają wymagany dokument. Natomiast w przypadku gabinetu prywatnego warto się upewnić. Psychoterapeucie powierzamy swoje prywatne, intymne sprawy, warto mieć pewność, że jest on osobą kompetentną. 

Oprócz wykształcenia wyższego, terapeuta powinien przejść 4-letnie szkolenie z zakresu psychoterapii lub być w trakcie takiego szkolenia. Specjaliści wykazują często szereg szkoleń, w których uczestniczyli. Te kursy dodatkowe są koniecznym dokształcaniem się terapeuty, lecz nie zastąpią czteroletnich studiów, które w swoim programie zawierają omówienie wszystkich zaburzeń psychicznych, diagnostykę i leczenie. Takie szkolenie akredytowane musi być przez Towarzystwo Naukowe, któremu podlega.

By zostać psychoterapeutą potrzeba więc minimum 9 lat studiów w przypadku psychologów, a 10 w przypadku lekarzy.

Po przebytym 4-letnim szkoleniu psychoterapeuta ma prawo ubiegać się o przyznanie Certyfikatu Psychoterapeuty w danym towarzystwie naukowym. Terapeuta powinien mieć taki certyfikat, lub być w trakcie szkolenia umożliwiającego zdobycie go. 

towarzystwa naukowe
Psychoterapeuci mają obowiązek przynależeć do przynajmniej jednego z towarzystw naukowych zrzeszających terapeutów pracujących w danym nurcie terapeutycznym lub zajmujących się konkretnym rodzajem problemów np. Polskie Towarzystwo Psychoterapii Poznawczej i Behawioralnej czy Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Polskie Towarzystwo Seksuologiczne itp. Przynależność do nich wymusza na swoich członkach regularne doszkalanie się, korzystanie z superwizji i wzajemny nadzór nad wykonywaną pracą. 

superwizje
Superwizja to spotkanie terapeuty z superwizorem, czyli bardziej doświadczonym terapeuta, który dzięki szkoleniom i egzaminom uzyskał taki tytuł. W trakcie superwizji terapeuta opowiada o tym jak pracuje, a superwizor nadzoruje tę pracę, doradza i sprawdza kompetencje terapeuty. Warto spytac terapeute, czy korzysta z superwizji i kto jest jego superwizorem.

Wybor nurtu psychoterapii
Nie istnieje jeden przyjęty model prowadzenia psychoterapii: istnieje kilka różnych sposobów rozumienia powstawania problemów człowieka, a tym samym różny sposób leczenia ich. W zależności od tego, w jakim nurcie pracuje terapeuta, inaczej będzie prowadził terapię. Najpopularniejsze nurty terapeutyczne to: psychodynamiczny i psychoanalityczny, poznawczo-behawioralny i behawioralny, systemowy. Istnieje ponadto wiele innych nurtów, jak m. in. Gestalt, metoda Hellingera, terapie humanistyczne, NLP. Pacjent ma prawo wiedzieć, w jakim nurcie pracuje terapeuta, warto o to zapytać i wybrać terapie, w której skuteczność wierzymy i którą uważamy za najbardziej przekonującą. Niektóre terapie opierają się na założeniach, które mogą się wydać absurdalne - szkoda na nie czasu. Co gorsza, niektóre z terapii są potencjalnie niebezpieczne. Przed pójściem do specjalisty, warto sprawdzić jaki nurt nas przekonuje i pójść do odpowiedniego specjalisty. Warto szukać terapii o udowodnionej naukowo skuteczności. Tam mamy pewność, ze terapia będzie w stanie pomóc zmienić coś w kierunku, jakiego oczekujemy.
Umów się na spotkanie:
tel.: +48 507 300 600
od poniedziałku do piątku
w godz. od 900 do 1800
info@tuterapia.pl
POLSKIE TOWARZYSTWO
TERAPII POZNAWCZEJ
I BEHAWIORALNEJ



Aleksandra Naumowicz-Kucharska - ZnanyLekarz.pl
© 2013 - All rights reserved | Panel administracyjny
Code by: Maciej "Memnonic" Piór, maciej.pior@gmail.com | Layout by: Tomasz Kucharski, kucharski.art.pl